Tag Archief van: afstand

Berichten

Ik kijk om me heen (deel 1)

In een leeg klaslokaal sprak ik (Arie Jan) met de juf van één van mijn dochters. Een apart gezicht, zo’n leeg klasje in de wetenschap dat al de kinderen thuis zitten. We vroegen ons af hoe het zou zijn ná deze coronacrisis. Zou er daadwerkelijk iets veranderen óf zullen we gewoon weer doorgaan met de dingen die we voor de crisis ook al deden? Zij dacht het eerste, ik vrees het tweede. We gaan het meemaken.

Arnout, mede initiatiefnemer van GROEI, zegt dat hij deze tijd als een soort resetknop ervaart. We worden stilgezet. Er treden onverwachtse veranderingen op. Er ontstaat onrust of juist rust. Maar kunnen we ook daadwerkelijk even stoppen, even pas op de plaats maken? Velen van ons moeten naast hun dagelijkse werk ook voor de kinderen zorgen. En het huishouden, het gemis aan sociale contacten en het leegraken van ons to-do-lijstje komen er ook nog eens bij. Kunnen we even op pauze? Zoveel banen staan op de tocht, inkomen wordt gemist. Ik begrijp alle onrust wel, wie niet?

We zijn nu ruim vier weken onderweg. Hoe lang nog? Een gedragsverandering duurt zo’n zes á zeven weken, heb ik wel eens begrepen. Maar wat ga ik veranderen dan? Anderen moeten wel veranderen, ik toch niet. Anderen moeten minder gaan vliegen (en geen virus oppikken en ‘vervoeren’), minder vlees gaan eten, meer gaan sporten, meer gaan zorgen en beter voor hun familie, vrienden en buurten gaan zorgen. Maar ik? Waar moet ik dan in veranderen?

Zo gaat het toch vaak? Ik doe toch niets verkeerd…

Oké, laten we dan eerst eens samen de pauzeknop indrukken. Gewoon een tijdje bezinnen, wat zoveel betekent als de zin achter dingen zoeken. Waarom doen we wat we doen? Waarom doe ik wat ik doe?

Groei is een proces

Groei is een proces waar we voor kunnen kiezen. Om goed te kunnen groeien, hebben we de tijd nodig om na te denken over het leven, over ons leven. We mogen nadenken over ons werk, over onze omgang met familie en vrienden. We mogen bedenken hoe we willen samenleven met buren en collega’s. Groei heeft zo’n pauzeknop nodig. Stephen Covey schrijft het zo mooi. We hebben het allemaal nodig, iets dat ons in staat stelt om een pauze in te lassen, tussen wat er met ons gebeurt en onze respons daarop, zodat we onze eigen reactie kunnen kiezen. Is dat niet wat we nu in deze tijd nodig hebben? Pauze. Afstand nemen. Een moment stilstaan.

Stoppen en kijken!

Wat zou er gebeuren als ik er voor kies om vijf keer per dag te stoppen om op dat moment gewoon eens om me heen te kijken. Als ik dat nu doe, zie ik de auto van de buurman voor de deur staan. Waarschijnlijk werkt hij thuis. Waarschijnlijk zijn zijn vrouw en kinderen ook thuis. Schoolwerk aan het doen, huishouden. Meestal gaat de jongste eind van de middag een balletje trappen in de tuin.

Aan de andere kant van het huis zie ik de bloemetjes in de tuin staan, ligt het speelgoed van de kinderen overal en nergens in de tuin en hoor ik wat achtergrondgeluid, terwijl ze in de poort met een buurjongetje spelen.

Waarom deel ik dit, zou je kunnen denken. Omdat dit op het moment mijn ‘kleine wereldje’ is. En ik geniet ervan, als ik erover nadenk. Op hetzelfde moment denk ik aan mijn ouders, twee straten verderop. Hen zien en spreken we gelukkig nog wel. En op diezelfde manier schieten er nog meer mensen door mijn hoofd. Mensen die dichtbij me zijn, maar vaak ook zo ver weg. Jammer eigenlijk.

Ik heb even stilgestaan. Wat ga ik veranderen? Ik blijf dichterbij. Deze tijd van dichtbij blijven en afstand bewaren leert mij dat ik niet graag afstand bewaar en graag dichtbij kom. Tegelijk leer ik dat ik dit het liefst met de mensen doe die dichtbij me staan en zijn. Mensen die ik regelmatig kan zien en kan ontmoeten. Ja, dat ga ik doen. Ik blijf dichtbij en ga in mijn ‘kleine wereld’ veel kleine avonturen beleven met mijn vrouw, kinderen, familie en vrienden.

Wat zie jij als je stilstaat en om je heen kijkt? Wat zou je willen veranderen?

–––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––––

Dit is deel 1 in de serie Groeien in coronatijd geschreven door Arnout en Arie Jan. Initiatiefnemers van de workshop GROEI. Volgende week deel 2: “Dream on, Baby” Mocht je vragen of opmerkingen hebben, neem gerust contact met ons op. Een luisterend oor, geven we je graag. Voel je welkom!

Arie Jan (06 24 89 39 58) Arnout (06 48 82 98 17)

Het gat in onze samenleving

Het wordt me steeds duidelijker. De vraag waarom zoveel mensen eenzaam zijn, waarom veel mensen scheiden, waarom er zoveel depressieven zijn, waarom er zoveel smartphoneverslaafden zijn krijgt steeds meer antwoord. Er is namelijk een gat ontstaan in onze samenleving en dat gat moet gevuld worden. Helaas vullen we dat nu (te) vaak op met de verkeerde dingen. Ik leg het uit…

Het probleem van eenzaamheid

Wat is het probleem achter eenzaamheid? Dat is niet persé dat iemand alleen is. Veel mensen zijn eenzaam, terwijl ze buitengewoon veel mensen om zich heen hebben. Je kunt eenzaamheid vergelijken met honger. Honger in contact, in diepgaand contact. Dit contact is in een digitaal, individualistisch en ‘onbeperkt-contact’ tijdperk steeds lastiger. Talloos veel mensen hebben honger! Waar kan je goed eten?

U kent mijn slogan misschien wel: ‘eten moet je toch…doe het samen’. Met wie eten we vaak samen? Precies met de geliefden om ons heen. Steeds meer mensen eten altijd alleen. Dat is een symptoom van een samenleving in nood. We kunnen onze samenleving opdelen in verschillende sociale ruimten, verschillende groepsgroottes die allemaal een bepaalde ‘maaltijd’ met zich meebrengen. Vergelijk het met een vijf gangenmenu. Alle gangen samen, maken een verrukkelijk diner.

De vijf sociale ruimten

  • Jijzelf – individuele ruimte
  • 2-3 personen – intieme ruimte
  • 6-12 personen – persoonlijke ruimte
  • 20 – 70 personen – sociale ruimte
  • 100+ – publieke ruimte

Deze vijf verschillende ruimten hebben hun eigen specifieke kracht en valkuil. De individuele ruimte is eigenlijk de relatie met jezelf, het houden van jezelf. We moeten goed voor onszelf zorgen en ons ontwikkelen. De intieme ruimte is de ruimte met je echtgeno(o)t(e) en je beste vrienden, maar ook die met je ouders. Dit zijn de sterkste banden en met hen kan je jouw diepste geheimen delen. De persoonlijke ruimte is de grootte van een ouderwets gezin, een kring. In deze groepsgrootte kan je ook nog heel persoonlijk zijn en is iedereen echt belangrijk. Het is ook de goede grootte om in te leren. De sociale ruimte is de uitgebreide familie grootte. ‘Je hoort er bij,’ is hier van belang. Je bent onderdeel van een groter geheel, met een groter doel in het leven. Deze groep is groot genoeg om te borgen en klein genoeg om te zorgen: de familie. De publieke ruimte is nog meer de ruimte dat je er bij hoort. Met veel mensen kan je veel doen.

We missen er (te) vaak een paar!

Door steeds grotere afstand tussen generaties, door echtscheidingen, door verkeerde prioriteiten en door steeds meer egoïsme hebben steeds meer mensen een gebrek aan één of meer van deze sociale ruimten. Vooral de sociale ruimte (20-70) is een groot gemis. Dit is de uitgebreide familie, die we in onze samenleving bijna niet meer kennen. Ik geloof dat we juist in deze grootte moeten investeren door te investeren in familiaire relaties, maar ook in relaties die vlakbij elkaar wonen, oftewel ‘buurten’. Als je teveel gangen overslaat, krijg je honger en dat ga je merken in ‘vreetgedrag’. Kijk maar eens om je heen, dan zie je mensen die honger hebben!

Bij welke sociale ruimte ligt jouw uitdaging en hoe kan je hier aan werken?

 

Arie Jan van de Wetering

(initiatiefnemer, schrijver)

Als je meer verbondenheid wil ervaren … dit is een mooie eerste stap.

De Engelse term voor verbondenheid is ‘connection’. Een connectie met mensen hebben. Wat is daar voor nodig?

De afstand verkleinen

Door allerlei technische ontwikkelingen kunnen we binnen 24 uur aan de andere kant van de wereld zijn, we kunnen nu op weg gaan en zijn met de auto binnen twee uur buiten Nederland. We kunnen binnen een seconde met iemand praten die 10.000 kilometer ver woont. We kunnen met de auto naar ons werk en kunnen makkelijk aan de andere kant van Nederland gaan wonen. En al die dingen doen we dan ook. Mogelijkheden die er honderd jaar geleden nog niet waren.

De schaduwzijde ervan is dat we verder weg van elkaar zijn komen te staan, fysiek. De afstand tussen familieleden, vrienden en collega’s is groter geworden met alle gevolgen van dien. Kijk maar eens naar de relatie tussen generaties en de eenzaamheid onder zowel oud als jong.

Naast fysieke afstand denk ik dat er ook sociale en geestelijke afstand bestaat. Sociale afstand is vriendschap, je hart en leven met elkaar delen. Geestelijke afstand is een gezamenlijk doel in het leven en teamwerk, eenheid. Deze drie afstanden, fysiek, sociaal en geestelijk zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Hoe dichterbij je bij elkaar woont, hoe meer kans je hebt om elkaar te omhelzen en steunen in bepaald werk. Dat is logisch.

Dus…

Als je meer verbondenheid wil ervaren, moet je de afstand verkleinen. Met wie? Dat mag je zelf weten. Met wie wil jij meer verbonden zijn? Als je dat weet, kan je de telefoon pakken of naar diegene toe gaan en een afspraak maken. De laatste vraag die je moet beantwoorden is wie er kookt. Jij? Die ander? Of een chefkok?

Eten moet je toch … doe het samen

Doei

Arie Jan

p.s. ik ben op de hoogte dat als je de afstand verkleint, de kans op confrontaties toeneemt. Confrontaties zijn soms nodig om elkaar beter te gaan begrijpen, blijkbaar deden we dat nog niet goed genoeg. Maar je hebt gelijk, het is niet makkelijk. Zet ‘m op!