Tag Archief van: eenzaamheid

Berichten

Eenzaamheid is een probleem van ons allemaal!

Eenzaamheid, jij kunt er iets aan doen … ik zal je vertellen waarom en hoe dan.

Eenzaamheid is in de eerste plaats een probleem van ons allemaal en jij kunt er dus ook iets aan doen. Sterker nog, als jij er niets aan doet, zullen er nog steeds mensen eenzaam blijven. Als jij gewoon zo blijft leven zoals we allemaal ‘mainstream’ doen tegenwoordig, zal er niets veranderen. Ook professionele organisaties, campagnes of goedbedoelde, eenmalige acties zijn slechts speldenprikjes van de korte termijn.

Westers symptoom

Eenzaamheid is een typisch symptoom van onze westerse samenleving, waarin generaties achter elkaar hebben gekozen voor het individu, meestal zichzelf. Vergelijk het met een autorit naar Rome. Je kunt via Duitsland rijden, via Frankrijk, via Zwitserland. Maar als je in Polen bent beland, weet je dat je iets te ver bent doorgeschoten naar het oosten. In dit voorbeeld zitten wij inmiddels in Moskou en dat zijn we aan het merken. Onderweg zijn al steeds meer mensen uitgestapt of omgevallen (eenzaamheid, depressie, echtscheiding, criminaliteit, etcetera), er zijn er al heel wat aan het lopen en er komen steeds meer groepen die liever samen gaan lopen dan dat ze in de auto zitten die verkeerd rijdt.

Omweggetje?

Het is de hoogste tijd om onze wegkaart er weer eens bij te pakken. Wat is het einddoel en hoe gaan we daar komen? We moeten in ieder geval naar het zuidwesten en we moeten er tevens voor zorgen dat we bij Bordeaux niet op de boot belanden. Als het oosten symbool staat voor het individualisme, is het westen het collectivisme. Collectivisme betekent dat we naar het grote geheel moeten kijken en, volgens mij, is ‘community’ de sleutel tot succes voor onze samenleving. We moeten dus weer gaan herontdekken wat community is en hoe het werkt om op deze manier samen het Colosseum te kunnen bezoeken, hartje Rome. Gezellig met allemaal generaties tegelijk een Italiaans ijsje nuttigen op de Spaanse trappen, ga je mee?

Community

Community betekent dat je met een groep mensen (tussen de 20 en 40 personen) op een familiaire manier samenleeft en een bepaald doel hebt. Common (= gemeenschappelijkheid) en Unity (= een eenheid) betekent dat je als eenheid iets gemeenschappelijk hebt. Het zijn zo’n 20 tot 40 mensen, omdat dit een familiegrootte heeft. Het is tevens een buurtgrootte. Daarom zijn dat ook de twee dingen waar je in kunt investeren als je ervoor wilt zorgen dat jij, je geliefden en de andere mensen om je heen niet eenzaam zijn of worden. Als iedereen namelijk in zijn buurt zou investeren, hoeft niemand buiten de boot te vallen!

 

p.s. op dit moment is het boek ‘kies voor verbondenheid’ (werknaam) in ontwikkeling. Ik zie er naar uit dat dit werk ook jou zal helpen eenzaamheid tegen te gaan.

Wij zijn de toekomstvisie van Gemeente Gouda

Een gezellige drukte bij De Jodan Boys. De Gemeente Gouda, in de personen van wethouders Dijkstra en Bunnik, heeft Gouwenaars uitgenodigd mee te denken over de toekomstvisie van de stad. Mooi als er op deze manier naar de inwoners wordt geluisterd en we samen kunnen bouwen richting 2030.

Schitterend om de gedrevenheid bij mensen te zien. Vooral veel 50 plus overigens. En wat wordt er dan allemaal geroepen?

En dat is natuurlijk waarom ik dit schrijf. Vrij vertaald waren dat o.a. de volgende termen: gemeenschapszin, samen, community, woonvormen die samenleven, alle generaties, omzien naar elkaar, buurten en minder ‘ikke, ikke’ mee ‘wij’. Vooral bij deze laatste zat veel emotie.
Natuurlijk kwamen er ook andere thema’s langs, zoals mobiliteit, groen, water, binnenstad, multiculti, leefbaarheid, etc.

Al deze thema’s worden mijn inziens meegenomen in de visie van Een Heerlijk Thuis – verbondenheid in de buurt, omdat we op verschillende niveau’s werken aan de verbondenheid tussen bewoners in Gouda. Mijn enthousiasme wordt op zo’n avond onderstreept en hopelijk gaan ook meer inwoners zich inzetten voor de verbondenheid in hun eigen buurt en community. Gemeente Gouda kan daarin helpen door o.a. ruimtes te faciliteren waar communities samen kunnen komen.

Op zo’n avond wordt er natuurlijk veel geroepen. Wat het ons gaat kosten werd me des te meer duidelijk toen ik in mijn groep vertelde wat er, volgens mij, voor nodig is echte verbondenheid te gaan ervaren. De tegenstand was in de ogen te lezen. We zijn immers wel erg gewend geraakt aan ons individualisme, onze zelfstandigheid, ons eigen pakkie an. We willen onszelf niet ‘beperken’, we willen out of the box kunnen doen en denken. In dit geval geeft juist die ‘box’ verbondenheid.

Mijn wens voor 2030 (en die heb ik ook opgeschreven) is dat er in Gouda allemaal gezonde communities / gemeenschappen in de buurten van Gouda zijn, waar alle generaties samen leven, samen eten, samen zorgen en samen bouwen. Hierdoor werken we gezamenlijk eenzaamheid / doelloosheid, depressie, identiteitsverlies, criminaliteit, echtscheiding, etc de deur uit. Doe je mee?

Wil je weten wat volgens mij ‘het gat’ in onze samenleving is? Lees “Het gat in onze samenleving”.

Op de hoogte blijven van ons programma, schrijf je in en mis niets.

 

 

 

 

 

 

Arie Jan van de Wetering 

Initiatiefnemer Een Heerlijk Thuis

Het gat in onze samenleving

Het wordt me steeds duidelijker. De vraag waarom zoveel mensen eenzaam zijn, waarom veel mensen scheiden, waarom er zoveel depressieven zijn, waarom er zoveel smartphoneverslaafden zijn krijgt steeds meer antwoord. Er is namelijk een gat ontstaan in onze samenleving en dat gat moet gevuld worden. Helaas vullen we dat nu (te) vaak op met de verkeerde dingen. Ik leg het uit…

Het probleem van eenzaamheid

Wat is het probleem achter eenzaamheid? Dat is niet persé dat iemand alleen is. Veel mensen zijn eenzaam, terwijl ze buitengewoon veel mensen om zich heen hebben. Je kunt eenzaamheid vergelijken met honger. Honger in contact, in diepgaand contact. Dit contact is in een digitaal, individualistisch en ‘onbeperkt-contact’ tijdperk steeds lastiger. Talloos veel mensen hebben honger! Waar kan je goed eten?

U kent mijn slogan misschien wel: ‘eten moet je toch…doe het samen’. Met wie eten we vaak samen? Precies met de geliefden om ons heen. Steeds meer mensen eten altijd alleen. Dat is een symptoom van een samenleving in nood. We kunnen onze samenleving opdelen in verschillende sociale ruimten, verschillende groepsgroottes die allemaal een bepaalde ‘maaltijd’ met zich meebrengen. Vergelijk het met een vijf gangenmenu. Alle gangen samen, maken een verrukkelijk diner.

De vijf sociale ruimten

  • Jijzelf – individuele ruimte
  • 2-3 personen – intieme ruimte
  • 6-12 personen – persoonlijke ruimte
  • 20 – 70 personen – sociale ruimte
  • 100+ – publieke ruimte

Deze vijf verschillende ruimten hebben hun eigen specifieke kracht en valkuil. De individuele ruimte is eigenlijk de relatie met jezelf, het houden van jezelf. We moeten goed voor onszelf zorgen en ons ontwikkelen. De intieme ruimte is de ruimte met je echtgeno(o)t(e) en je beste vrienden, maar ook die met je ouders. Dit zijn de sterkste banden en met hen kan je jouw diepste geheimen delen. De persoonlijke ruimte is de grootte van een ouderwets gezin, een kring. In deze groepsgrootte kan je ook nog heel persoonlijk zijn en is iedereen echt belangrijk. Het is ook de goede grootte om in te leren. De sociale ruimte is de uitgebreide familie grootte. ‘Je hoort er bij,’ is hier van belang. Je bent onderdeel van een groter geheel, met een groter doel in het leven. Deze groep is groot genoeg om te borgen en klein genoeg om te zorgen: de familie. De publieke ruimte is nog meer de ruimte dat je er bij hoort. Met veel mensen kan je veel doen.

We missen er (te) vaak een paar!

Door steeds grotere afstand tussen generaties, door echtscheidingen, door verkeerde prioriteiten en door steeds meer egoïsme hebben steeds meer mensen een gebrek aan één of meer van deze sociale ruimten. Vooral de sociale ruimte (20-70) is een groot gemis. Dit is de uitgebreide familie, die we in onze samenleving bijna niet meer kennen. Ik geloof dat we juist in deze grootte moeten investeren door te investeren in familiaire relaties, maar ook in relaties die vlakbij elkaar wonen, oftewel ‘buurten’. Als je teveel gangen overslaat, krijg je honger en dat ga je merken in ‘vreetgedrag’. Kijk maar eens om je heen, dan zie je mensen die honger hebben!

Bij welke sociale ruimte ligt jouw uitdaging en hoe kan je hier aan werken?

 

Arie Jan van de Wetering

(initiatiefnemer, schrijver)

‘Nooit meer op visite bij je ouders’

Ik kom regelmatig bij mensen over de vloer die al wat meer op leeftijd zijn. Velen hebben hun pijntjes en beginnen lichamelijke gebreken te vertonen. Velen zijn nog optimistisch of proberen dat te zijn. Velen zijn daarentegen ook gewoon eenzaam en vullen hun dag met activiteiten die niet bepaald enerverend te noemen zijn.

Eenzaamheid

Een groot gedeelte van de Nederlandse ouderen geeft aan eenzaamheid te ervaren. Ik denk dat mijn oma, zij is op negenennegentigjarige leeftijd overleden, daar ook onder viel. Mijn oma echter kreeg nog best veel aanloop. Dagelijks kwamen de kinderen langs en ook enkele kleinkinderen kwamen nog regelmatig langs. Tevens had ze nog enkele leeftijdsgenoten waar ze af en toe mee om ging in het verzorgingstehuis waar ze verbleef. En toch klaagde ze en was ze eenzaam. Het zette mij aan het denken.

Eenzaamheid heeft blijkbaar niet persé te maken met het aantal contacten dat je hebt gedurende de dag of week. Ik kan nog meer mensen opnoemen die echt wel contacten hebben, maar toch eenzaam zijn. Ik kan echter ook mensen opnoemen die weinig contacten hebben, maar niet eenzaam zijn.

Connected?

Eenzaamheid. Wat is de reden tot eenzaamheid? Als we naar het woord ‘eenzaam’ kijken, betekent het dat je je alleen voelt. Je voelt je dus geen onderdeel van een groter geheel. Je voelt je niet verbonden. In een tijdsperk waarin iedereen altijd ‘verbonden’ lijkt te zijn, is dit heel schrijnend en hebben we met sociale media een surrogaat verbondenheid gecreëerd die grote gevolgen lijkt te hebben voor onze samenleving.

Gedurende een activiteit hier in de wijk kwam ik toevallig in gesprek met Marja, een eindredacteur van één van Gouda’s kranten. Zij omschreef precies waar ik ook in geloof. Ik kende haar totaal niet, dus ik heb geen idee hoe zij aan deze wijsheid kwam, maar ze omschreef precies de waarde die we nodig hebben, maar waarvan we veelal niet weten hoe we die moeten invullen. Ze zei zoiets als: ‘Ja, het is volgens mij ook de bedoeling om in gemeenschap te leven.’

Samenleven

Precies. Leven in gemeenschap. Leven in verbondenheid. Dat betekent dat je dingen gemeenschappelijk hebt en doet. Om dingen gemeenschappelijk te hebben en om dingen gemeenschappelijk te doen, moet je elkaar regelmatig zien, spreken, voelen en met elkaar lachen en huilen. Een gemeenschap met anderen zijn gaat veel verder dan samen vergaderen. Het gaat zelfs verder dan samen werken. Het is een samenleven.

Bij mensen waarmee je samenleeft, ga je niet meer op visite. Je hebt geen wekelijkse of maandelijkse visites met mensen waarmee je samenleeft. Ik zie dat verschil duidelijk in de relatie met mijn ouders en in de relatie met mijn oma. Bij mijn oma ging ik op visite, bij mijn ouders loop ik gewoon binnen en zij bij mij. We werken er steeds meer naartoe dat we samenleven, een gemeenschappelijk doel hebben en steeds meer elkaars hart raken.

Eenzaamheid. Mensen die in verbondenheid leven. Hun hart kunnen delen met elkaar en samenleven en samenwerken, zullen minder snel eenzaam zijn. Dat geloof ik echt. Als we ons best doen meer verbonden te zijn met alle generaties in de familie, zullen we er ook veel meer plezier en kracht uit halen. Allemaal. We zijn immers, zoals Marja zei, bedoeld om in gemeenschap te leven.

Ik gun het daarom iedereen dat je niet meer op visite gaat bij je ouders. Leef met hen in verbondenheid!

Eenzaamheid onder ouderen is GEEN probleem

Ik kom regelmatig bij ouderen over de vloer. Gewoon hier in de buurt. Ik probeer te investeren in alle generaties: kinderen, hun ouders, alleenstaanden en ook ouderen. Het zijn allemaal mooie mensen en eigenlijk alle ouderen vinden het prettig dat je (even) langskomt. Ik was laatst bij één van hen. In mijn gedachte had ik een kwartiertje gereserveerd, maar stapte twee uur later pas de deur uit. Zij die mij kennen, weten dat ik graag aan het woord ben. Bij deze meneer kwam ik er echter absoluut niet tussen. Het leek wel alsof hij het de hele week voor me had opgespaard.

Deze meneer is veel alleen. Mensen geven niet graag toe dat ze eenzaam zijn, maar ik denk dat hij zich wel eens eenzaam voelt. Dat is natuurlijk helemaal niet leuk. Maar wel de realiteit.

Tal van organisaties zijn er mee bezig: eenzaamheid terugdringen. En terecht. Maar het wordt zo vaak als een probleem gezien, terwijl het dat eigenlijk helemaal niet is.

Niet?

Nee!

Vertel…

Nu, het is als met een gedeukte auto. Je ziet een auto met een deuk. Dat is niet best, denk je. Maar wat is het probleem? Is die deuk het probleem? Is het probleem opgelost als je de deuk uitdeukt? Waarschijnlijk niet. Het probleem zit natuurlijk ergens van binnen, niet zichtbaar. Óf het is de chauffeur, die niet goed heeft uitgekeken óf het is een probleem met de remmen of motor. Daar zit het probleem! En even uitgaand van kapotte remmen, is het dus nodig dat de remmen gemaakt worden.

Eenzaamheid onder ouderen is de deuk, maar waar zit het probleem?